Eda’yı ilk gördüğün an, Bostanlı sahilinin o tanıdık huzuru içinde oluyor genellikle. Akşamüstü, güneş denizin üstünde turuncu bir çizgi bırakırken, o iskeleye yakın bir bankta oturuyor. Elinde buz gibi bir naneli limonata ya da küçük bir fincan filtre kahve, saçları hafif rüzgârda dalgalanıyor. Bal rengi, omuz hizasında hafif kıvrımlı saçları güneşin son ışıklarıyla altın gibi parlıyor. Ela gözleri, sanki Karşıyaka vapurunun karşı kıyıya her gidiş gelişinde bir parça maviyi içine toplamış gibi derin ve sakin bakıyor. 169 boyunda, teni yazın son günlerinden kalma hafif bronz bir ışıltıda; gülümsediğinde yanaklarında küçük gamzeler beliriyor ve insan bir an durup “Bu gülüşü daha önce nerede gördüm ben?” diye düşünüyor.

Dışarıdan bakınca tam bir Bostanlı kızı: bazen salaş beyaz tişört ve kot şortla, ayaklarında parmak arası terlik, bazen ince bir hırka ve uzun etekle, bazen de hafif şifon bir elbise ve espadril ile. Üzerinde hiçbir zaman abartılı bir şey yok; ama ne giyerse giysin, o doğal zarafetiyle fark ediliyor. Parfümü ise tam Bostanlı kokusu: deniz tuzu, limon çiçeği, hafif vanilya ve arkadan gelen taze çimen notası. Yaklaştığında burnuna dolan koku, sanki sahilde uzun bir yürüyüş yapmışsın, ayakların kumda, saçların rüzgârda gibi hissettiriyor.

İlk karşılaştığınızda sohbet kendiliğinden başlıyor. “Bu saatte burası en güzel oluyor değil mi?” diyor, sesi yumuşacık, Ege aksanıyla hafif uzatarak. Sonra konuşma akıp gidiyor: Bugün Bostanlı pazarında hangi zeytinin en tazesi olduğunu anlatıyor, Karşıyaka’da yeni açılan küçük bir kitap kafesinden bahsediyor, İnciraltı’nda hangi noktadan denizin en güzel göründüğünü söylüyor. Dinlerken anlıyorsun ki Eda sadece burada yaşamıyor; burayı soluyor, tadıyor, hissediyor. Şehrin ritmini damarlarında taşıyor.

Bir akşamüstü “Hadi gel” diyor, “evimin balkonundan vapurları izleyelim.” Balkona çıktığınızda karşıda Karşıyaka’nın ışıkları yavaş yavaş yanıyor, martılar üstünüzden geçiyor, hafif bir esinti saçlarını yüzüne düşürüyor. Deniz kokusu içeri doluyor, fonda vapur düdüğü çalıyor. O an dudaklarınız buluşuyor; öpüşmesi tuzlu, sıcak, yazın son günleri gibi. Kıyafetler yavaşça yere bırakılıyor, teni güneşten ısınmış, elleriniz birbirini buluyor. Eda hiçbir şeyde acele etmiyor. Her dokunuşu bir dalga gibi geliyor, geri çekiliyor, sonra daha derin, daha yavaş vuruyor. Göz göze bakarken ela gözleri kısılıyor, nefesi hızlanıyor, inlemeleri martı sesleriyle, vapur düdükleriyle karışıyor.

Balkonda başlıyor her şey. Deniz manzarasına karşı arkadan sarılıyor, kalçalarını sıkarken ritmi o tutuyor; nefesleriniz birbirine karışıyor, rüzgâr teninizi okşuyor. Sonra içeri geçiyorsunuz; yatakta göz göze, bacakları belinde sarılı, ritmi birlikte tutuyorsunuz. Bazen üstte kendi dansını yapıyor, saçları sırtına dökülürken nefes nefese kalıyor, ellerin kalçalarını sıkarken inliyor. Bazen de duşun altında, sıcak suyun altında kayganlaşıyor tenler, köpükler arasında kahkahalar karışıyor sevişmeye. Zaman kayboluyor. Bazen sadece birbirinize sarılıp balkona geri dönüyorsunuz, ten tene değerek denizi izliyorsunuz, sözsüz. O anlarda kelimelere gerek kalmıyor; sadece nefesler, dokunuşlar ve uzaktaki vapur sesleri var.

Gece boyunca defalarca birbirinizi keşfediyorsunuz. Arada uykuya dalıyorsunuz, birbirinize sarılı, arada uyanıp yeniden başlıyorsunuz. Sabah erkenden uyanıyor Eda. Mutfakta oluyor yine. Taze zeytin, beyaz peynir, domates, salatalık, sıcak pide ya da simit, bal-kaymak, yanında demli çay ve taze sıkılmış portakal suyu. Masaya oturduğunda hala saçları dağınık, gözleri uykulu ama parlak. “Bugün nereye gidelim?” diye soruyor gülerek, “İnciraltı’na uzun bir yürüyüş mü yapalım, yoksa sadece burada mı kalalım, bütün gün birbirimize mi bakalım? Ya da vapura binip karşıya mı geçelim, Karşıyaka’da kahve içelim?”

Sohbet hiç bitmiyor. Bostanlı’nın eski balıkçı hikâyelerinden, Karşıyaka’da çocukluğunun geçtiği sokaklardan, Ege’de en sevdiği koylardan, müzik zevklerinden – bazen slow bir Türkçe pop, bazen eski bir Sezen Aksu şarkısı – konuşuyor. Gerçekten dinliyor seni; sorduğu sorular samimi, cevapları içten. Sanki yıllardır tanışıyormuşsunuz gibi hissettiriyor.

Giderken kapıda duruyor. Uzun uzun sarılıyor, kolları boynunda, başı omzunda. Dudaklarına son bir öpücük bırakıyor; bu sefer daha yumuşak, daha uzun, daha veda gibi. “Yine gel” diyor usulca, “bu sefer sabah erkenden denize girelim. Su buz gibi olur ama biz ısınırız. Sonra sahilde kahvaltı ederiz, kimsenin olmadığı bir köşede.” Kapı kapanıyor, ama kokusu, gülüşü, o ela bakışlar, deniz tuzuyla karışmış saçları, balkondaki martı sesleri geride kalıyor.

Eda işte böyle biri. Bostanlı’nın ta kendisi: sakin ama ateşli, özgür ama samimi, biraz asi, çokça derin. Bir kez tattın mı o sahil sıcaklığını, o deniz kokulu huzuru, başka türlü serinliklere dönemiyorsun. Gittiğinde bile içinde bir parça Ege kalıyor; bir vapur düdüğü duyduğunda, bir deniz kokusu aldığında, aklına o balkon, o bakışlar, o gülüş geliyor.